من از وسوسه ی اب بود که لبانت
لیوانرا به بوسه گرفت
وگرنه
عاشقی و تشنگی
بهانه است
پیر مردی جوانی
جوانی میان سالی
کنار پایم ترمز کرد
زندگیم مال تو
ای بی خبر از عشق
من به سیبی که طعم لبهای او را بدهد
قانئم
برانیم
نرانیم
به من بگو
یک لیوان هم کمتر بودم؟
وقتی نمی ماند که دیگر منت کشیدن ندارد
هر چند چشمان من هم عادت به دیدن ندارد
چشمان در انتظارم خشکیده شد بر در اما
انگار وقت وصالش قصد رسیدن ندارد
این رفتن اخرین بود خواستم بگویم که ...اما
چشمان سردش به من گفت نازش خریدن ندارد
چشمان من در پی اش رفت خواستم نزارم که اینبار
پاهای خسته به من گفت نای دویدن ندارد
حالا من و نیمکت و پارک این گل که عطر تو را داشت
وقتی تو نیستی که گل هم دیگر که چیدن ندارد
بی تو بمانم عذاب است افسوس نیستی بگویم
(من دوستت دارم)حالا کم یا شدیدا ندارد
زمین دست به دست چرخید
حالا گرد خودش
یا خودش که گرد شده اش
فرقی هم نمی کند
وقتی دستم از همه جا کوتاه است
هیچ اندوهی نیست
باغبانی پر مهر
اسمانی ابی
ترس طوفان هم نیست
لب عطشان مرا باز بازی گیرد
شبنمی بازیگوش
ترس پرپر شدن خاطره هایم هم نیست
نه به یک خمیازه بعد خوابی کوتاه
وحشت وا شدنم
تازه کودک شده ام
تا خزان
راهی دور
و صدای پایی
کودکی امده است
فارغ از نیک و بد اندیشه ی او
شوق ازادی و جست و خیزی
شاید
خواب دوشینش بود
باغبان میرسد از راه و به یک لحظه ی تلخ
ساقه ی نرم مرا می چیند
و مرا می سپرد به فرا موشی ها
خنده ی شادانی
کودکانه دلخوش
خواب را از سر باغ می راند
باغبان مبهوت است
غنچه نیز
شبنم هم.
